Diagnoza o niepełnosprawności intelektualnej i braku możliwości nabycia umiejętności mowy u chorego często dla jego bliskich brzmi jak wyrok. Tymczasem istnieje tak zwana komunikacja alternatywna i wspomagająca (AAC – Augmentative and alternative Communications), która zastępuje lub dopełnia kontakt słowny.

Zalety zastępczego komunikowania się

Niepełnosprawność związana z niewykształceniem zdolności mowy nie musi oznaczać braku możliwości komunikowania się z osobą nią dotkniętą. Środowiska naukowe wypracowały możliwie jak najlepsze – w świetle aktualnego stanu badań – metody komunikacji dla grupy pacjentów, którzy nie mogą nauczyć się mowy.
Sposoby zastępczego komunikowania się nie są w stanie w 100% zastąpić doskonałego narzędzia, takiego jak językowe porozumiewanie, jednak pozwalają na poznawanie świata i najbliższego otoczenia, nawiązywanie relacji, wymianę informacji i podtrzymywanie kontaktu z osobą pozbawioną sprawności mówienia.

AAC – co to takiego?

AAC to skrót utworzony od angielskiej nazwy Augmentative and alternative Communications, która oznacza właśnie komunikację alternatywną i wspomagającą.
Grupa metod komunikacyjnych AAC została stworzona z myślą o osobach niepełnosprawnych umysłowo oraz osobach chorych, które nie mogą się komunikować za pomocą mowy.
Dedykowane są one między innymi osobom z autyzmem, mózgowym porażeniem dziecięcym, z zaburzoną kontrolą aparatu mowy, z uszkodzonym ośrodkowym układem nerwowym (OUN) w następstwie chorób oraz z zespołami uwarunkowanymi genetycznie.

Dowiedz się więcej: Gdy dziecko nie mówi - mutyzm