TIA, czyli przemijający i krótkotrwały napad niedokrwienia mózgu, to stan, w którym dochodzi do chwilowego zaburzenia ukrwienia i niedotlenienia ośrodkowego układu nerwowego. Objawy ustępują w ciągu 24 godzin. Przebycie ataku TIA znacznie zwiększa ryzyko wystąpienia pełnego udaru mózgu w niedługim czasie. Udar krwotoczny to choroba, w której w wyniku bezpośredniego wynaczynienia krwi do mózgu, dochodzi do zaburzenia krążenia mózgowego i jego niedotlenienia. Najczęstszą przyczyną udarów krwotocznych mózgu jest pęknięcie tętniaka. Tętniak to odcinkowe, workowate poszerzenie tętnicy mózgowej, które powstaje pod wpływem nadciśnienia. Udary krwotoczne stanowią około 20% wszystkich udarów mózgu.
Udar mózgu to zespół objawów neurologicznych, który pojawia się w odpowiedzi na nagłe zaburzenie krążenia mózgowego, które utrzymuje się ponad 24 godziny. W zależności od mechanizmu w jakim powstaje wyróżniamy udar krwotoczny (pęknięcie naczynia) lub niedokrwienny (zator lub zakrzep). Rozległość udaru może być bardzo różna – od niewielkich ognisk, po uogólnione zmiany mózgowe. Udar niedokrwienny to udar mózgu wywołany brakiem przepływu krwi przez dany obszar tkanki mózgowej wywołany zamknięciem naczynia krwionośnego. Brak ukrwienia prowadzi do niedotlenienia i trwałego uszkodzenia mózgu. Zamknięcie naczynia najczęściej wywołane jest przedostaniem się skrzepliny krwi i zaczopowaniem światła naczynia lub krytycznym zwężeniem naczynia przez proces miażdżycowy. Udary niedokrwienne stanowią około 80% wszystkich udarów mózgu.
